امنیت پروتکل‌های Modbus و S7comm در شبکه‌های OT؛ تهدیدها، حملات و راهکارهای امن‌سازی

تاریخ انتشار: 3 هفته پیش
آخرین بروزرسانی: 2 هفته پیش توسط Administrator
91 بازدید
0 نظر
چکیده:

شبکه‌های فناوری عملیاتی (OT) قلب صنایع تولیدی، انرژی و زیرساخت‌های حیاتی‌اند؛ جایی که یک فرمان کوچک شبکه‌ای می‌تواند معنای تغییر وضعیت یک پمپ یا شیر در دنیای فیزیکی را داشته باشد. Modbus و S7comm از پروتکل‌های پرکاربرد در ارتباط میان PLC،HMI  و SCADA  هستند.

   بخش مهمی از این فناوری‌ها در دورانی طراحی و توسعه یافته‌اند که الزامات امنیت سایبری امروز در طراحی شبکه‌های صنعتی به اندازه امروز پررنگ نبود. در نسخه‌های کلاسیک این پروتکل‌ها، قابلیت‌هایی مانند احراز هویت و حفاظت محرمانگی ارتباطات در سطح پروتکل پایه به‌صورت کامل پیش‌بینی نشده‌اند؛ مسئله‌ای که در صورت ترکیب با دسترسی نامناسب، پیکربندی ناامن یا ضعف در معماری شبکه می‌تواند به یک مسیر واقعی برای سوءاستفاده تبدیل شود. البته باید میان محدودیت ذاتی پروتکل، آسیب‌پذیری یک محصول و پیکربندی ناامن تفاوت قائل شد.

این مقاله معماری، محدودیت‌های امنیتی، الگوهای حمله، رخدادهای شاخص و آسیب‌پذیری‌های مرتبط با این اکوسیستم‌ها و همچنین راهکارهای امن‌سازی را در دو سطح فنی و مدیریتی بررسی می‌کند.

مقدمه

مرز IT و OT به‌سرعت در حال کم‌رنگ‌شدن است؛ خطوط تولید و سامانه‌های صنعتی که زمانی عمدتاً در شبکه‌های محدود فعالیت می‌کردند، امروز برای پایش از راه دور، تبادل داده، نگهداری و تحلیل اطلاعات به شبکه‌های سازمانی و در برخی موارد به زیرساخت‌های بیرونی وابسته‌اند.

بااین‌حال، امنیت OT را نمی‌توان صرفاً با انتقال کنترل‌های امنیتی IT به محیط صنعتی حل کرد. در OT، علاوه بر محرمانگی، یکپارچگی و دسترس‌پذیری، قابلیت اطمینان، پایداری فرایند و ایمنی نیز اهمیت بالایی دارند. به همین دلیل، هر کنترل امنیتی باید از نظر تأثیر احتمالی بر عملکرد، زمان پاسخ و فرایند عملیاتی ارزیابی شود.

راهنمای NIST SP 800-82 Rev. 3 نیز دقیقاً بر همین تفاوت‌ها و نیاز به درنظرگرفتن الزامات عملکرد، قابلیت اطمینان و ایمنی در امنیت    OT  تأکید می‌کند.

شناخت پروتکل‌ها

Modbus؛ زبان مشترک اتوماسیون

Modbus در سال 1979 توسط Modicon معرفی شد و یک پروتکل لایه کاربردی برای تبادل داده میان تجهیزات صنعتی است.

در Modbus/TCP، ارتباط استاندارد معمولاً روی TCP/502 انجام می‌شود. داده‌ها در قالب‌هایی مانند  Coils، Discrete Inputs، Holding Registers  و Input Registers سازمان می‌یابند و عملیات از طریق  Function Codeها انجام می‌شود؛ برای مثال FC03 برای خواندن Holding Registerها و FC16 برای نوشتن چند  Register.

در Modbus/TCP کلاسیک، مکانیزم داخلی احراز هویت و رمزنگاری در پروتکل پایه وجود ندارد. بنابراین، اگر یک تجهیز از شبکه‌ای با کنترل دسترسی ناکافی قابل دسترسی باشد، نباید انتظار داشت خود Modbus/TCP هویت فرستنده یا محرمانگی ارتباط را تضمین کند.

بااین‌حال، بیان اینکه Modbus» هیچ راهکار امنیتی ندارد» دقیق نیست. مشخصات Modbus Security، استفاده از TLS برای حفاظت ارتباط و گواهی‌های X.509 برای احراز هویت را تعریف می‌کند و از TCP/802 استفاده می‌کند.

S7comm؛ پروتکل ارتباطی اکوسیستم Siemens

 S7comm یک پروتکل اختصاصی Siemens برای ارتباط با خانواده‌های SIMATIC S7 است و در پیاده‌سازی‌های کلاسیک روی ISO-on-TCP و معمولاً TCP/102 استفاده می‌شود. این ارتباطات می‌توانند برای تبادل داده، مهندسی، تشخیص وضعیت و برخی عملیات کنترلی مورد استفاده قرار گیرند.

بااین‌حال، وضعیت امنیتی تمام محصولات Siemens یکسان نیست. به‌ویژه در خانواده‌های جدیدتر، باید میان S7comm کلاسیک، S7comm-Plus، مدل CPU، Firmware و قابلیت‌های امنیتی فعال‌شده تفاوت قائل شد.

بنابراین، به‌جای اینکه گفته شود «تمام  S7commها فاقد امنیت هستند»، دقیق‌تر است گفته شود که در پیاده‌سازی‌های کلاسیک، قابلیت‌های امنیتی مدرن در سطح ارتباط پایه محدود بوده‌اند، درحالی‌که نسل‌های جدیدتر Siemens قابلیت‌های امنیتی بیشتری ارائه می‌کنند و وضعیت واقعی باید بر اساس محصول و نسخه مشخص ارزیابی شود.

در نتیجه، در هر دو اکوسیستم Modbus و Siemens، بخش مهمی از امنیت همچنان به معماری شبکه، تفکیک دسترسی، کنترل ارتباطات و پایش رفتار وابسته است.

ضرورت و دلایل تداوم استفاده از این پروتکل‌ها

اگر این پروتکل‌ها از منظر امنیتی با محدودیت‌های قابل‌توجهی مواجه‌اند، چرا صنعت همچنان به استفاده از آن‌ها ادامه می‌دهد؟ پاسخ را باید در مجموعه‌ای از عوامل فنی، اقتصادی و عملیاتی جست‌وجو کرد:

سابقه و اثبات‌شدگی: پروتکل Modbus در سال 1979 توسط Modicon معرفی شد و سادگی، سربار پایین و پشتیبانی گسترده آن باعث شد به یکی از پروتکل‌های شناخته‌شده در اتوماسیون صنعتی تبدیل شود.

باز بودن و گستردگی: Modbus توسط طیف وسیعی از تجهیزات و سازندگان پشتیبانی می‌شود و همین موضوع آن را به یکی از زبان‌های مشترک در بسیاری از محیط‌های صنعتی تبدیل کرده است.

یکپارچگی با اکوسیستم زیمنس: در محیط‌های Siemens، پروتکل‌ها، تجهیزات PLC، نرم‌افزارهای مهندسی، HMIها و فرایندهای نگهداری در بسیاری از پروژه‌ها به یکدیگر وابسته‌اند. مهاجرت از چنین اکوسیستمی می‌تواند مستلزم تغییر تجهیزات، بازطراحی، بازآموزی نیروی انسانی و پذیرش ریسک عملیاتی باشد.

چرخه عمر طولانی دارایی‌های صنعتی: تجهیزات OT معمولاً برای دوره‌های طولانی بهره‌برداری طراحی می‌شوند و جایگزینی آن‌ها می‌تواند نیازمند توقف فرایند، هزینه سرمایه‌ای بالا و اعتبارسنجی مجدد سامانه باشد.

الزامات عملکردی و عملیاتی: در بسیاری از فرایندهای صنعتی، قابلیت پیش‌بینی رفتار سیستم و جلوگیری از اختلال در فرایند اهمیت بالایی دارد. بنابراین، اضافه‌کردن هر مکانیزم امنیتی باید بدون ایجاد اختلال غیرقابل‌قبول در عملیات انجام شود.

الزامات ایمنی و مقرراتی: در صنایع حساس، تغییر معماری کنترل یا تجهیزات ارتباطی ممکن است نیازمند آزمون، اعتبارسنجی و تأییدهای فنی و مقرراتی باشد.

چرا و چه زمانی آسیب‌پذیرند؟

بخش مهمی از محدودیت‌های امنیتی ارتباطات کلاسیک ناشی از طراحی و پیاده‌سازی آن‌هاست و همه این محدودیت‌ها را نمی‌توان صرفاً با  Patch برطرف کرد.

سه موضوع اصلی عبارت‌اند از:

نبود محرمانگی: در ارتباطات کلاسیک فاقد رمزنگاری، ترافیک می‌تواند در مسیر قابل مشاهده باشد.

نبود یکپارچگی کافی: اگر یک ارتباط مکانیزم مناسب برای حفاظت از اصالت پیام نداشته باشد، مهاجم در موقعیت مناسب می‌تواند پیام را دستکاری یا Replay کند.

نبود احراز هویت در سطح ارتباط: دسترسی به مسیر شبکه لزوماً به معنای احراز هویت واقعی کاربر یا سامانه فرستنده نیست.

   با این‌حال، وجود این محدودیت‌ها به‌تنهایی به معنی آسیب‌پذیربودن قطعی یک شبکه نیست. ریسک زمانی به‌طور جدی افزایش پیدا می‌کند که این محدودیت‌ها با Exposure نامناسب، دسترسی بیش از حد و ضعف معماری ترکیب شوند؛ برای مثال:

  • PLC از مسیر اشتباه به شبکه IT یا اینترنت قابل دسترسی باشد.
  •  Port Forwarding یا Remote Access بدون نیاز واقعی فعال باشد.
  • فایروال صرفاً Port را مجاز کند و محدودسازی دقیق مبدأ و مقصد نداشته باشد.
  • Credentialهای پیش‌فرض یا ضعیف باقی مانده باشند.
  • دسترسی پیمانکاران بدون MFA، ثبت رویداد و کنترل زمانی انجام شود.
  • دسترسی‌های موقت بدون فرایند انقضا و بازبینی باقی بمانند.

الگوی کلی حمله

یک سناریوی متداول حمله به محیط OT را می‌توان به‌صورت مفهومی در هشت مرحله خلاصه کرد:

  1. شناسایی بیرونی: اطلاعات عمومی، اسناد فنی، تصاویر محیط صنعتی و در موارد خاص سرویس‌های صنعتی در معرض اینترنت.
  2. دسترسی اولیه: فیشینگ، Credential افشاشده، VPN ناامن یا یک سرویس اشتباه پیکربندی‌شده.
  3. عبور از مرز IT/OT: استفاده از مسیرهای موجود مانند  Jump Host، Engineering Station یا سامانه‌های واسط.
  4. کشف تجهیزات: شناسایی PLCها، HMIها، سرورها و الگوهای ارتباطی. در OT، Passive Monitoring معمولاً باید بر اسکن تهاجمی و گسترده اولویت داشته باشد.
  5.  درک فرایند: شناسایی منطق کلی فرایند و نقاط کنترلی حساس.
  6. ایجاد اثر: در صورت دستیابی به سطح دسترسی مناسب، تغییر داده‌ها یا تنظیمات، ایجاد اختلال در عملیات یا سوءاستفاده از سامانه‌های مهندسی.
  7. ماندگاری و پنهان‌کاری: حفظ دسترسی و کاهش قابلیت تشخیص، در صورت امکان.
  8. اثر نهایی: توقف یا اختلال در فرایند، خسارت عملیاتی، سرقت اطلاعات یا در سناریوهای خاص پیامدهای ایمنی.

این زنجیره به هیچ محصول یا پروتکل خاصی محدود نیست و در هر محیط صنعتی، مسیر واقعی حمله به معماری و کنترل‌های امنیتی همان سازمان بستگی دارد.

تشخیص سطح حمله توسط مهاجم

غیرفعال  (Passive): تحلیل ترافیک موجود برای شناسایی نقش تجهیزات، ارتباطات و الگوهای رفتاری.

فعال  (Active): اسکن و Fingerprinting برای شناسایی سرویس، سازنده، مدل یا نسخه  Firmware.

انسانی و سازمانی: اسناد، اطلاعات منتشرشده، تصاویر محیط‌های صنعتی و اطلاعات کارکنان می‌توانند درباره تجهیزات و فناوری‌های مورد استفاده اطلاعات ارزشمندی در اختیار مهاجم قرار دهند.

روش‌های دور زدن مکانیزم‌های امنیتی

در بسیاری از حملات  OT، ضعف در معماری و پیکربندی، مسیر دسترسی مهاجم را هموار می‌کند:

فایروال صرفاً پورت‌محور: اگر فقط «TCP/502 مجاز است»، مهاجم در صورت دسترسی به همان مسیر می‌تواند ترافیک را از همان کانال عبور دهد. بنابراین، سیاست دسترسی باید علاوه بر Port، مبدأ، مقصد و در صورت امکان عملیات موردنیاز را نیز محدود کند.

جداسازی : مسیرهای مدیریتی، لپ‌تاپ‌های مهندسی و Remote Access باید در عمل نیز کنترل شوند.

دسترسی راه دور بدون کنترل: حساب‌های دائمی پیمانکاران و دسترسی‌های بدون MFA و ثبت Session می‌توانند به یکی از مسیرهای مهم حمله تبدیل شوند. رخداد شبکه برق اوکراین در سال 2015 نیز نشان داد که سوءاستفاده از دسترسی‌های شبکه‌ای و سامانه‌های کنترلی می‌تواند پیامد عملیاتی جدی ایجاد کند.

اتکای صرف به یک مکانیزم حفاظتی: Password Protection در PLC ،  Firewall یا Air Gap نباید به‌عنوان تنها لایه دفاع در نظر گرفته شوند.

 Firmware قدیمی: تجهیزات خارج از پشتیبانی یا دارای آسیب‌پذیری‌های شناخته‌شده می‌توانند سطح حمله را افزایش دهند و باید در برنامه   Vulnerability Management  قرار گیرند.

از ضعف پروتکل تا بحران سازمانی

ضعف یک پروتکل زمانی اهمیت عملیاتی بیشتری پیدا می‌کند که با یک مسیر دسترسی واقعی و دانش مهاجم از فرایند ترکیب شود.

از خواندن به شناخت فرایند: حتی دسترسی Read-only می‌تواند اطلاعاتی درباره معماری، داده‌های فرایندی و نقاط حساس ارائه کند.

از نوشتن به دنیای فیزیکی: تغییر یک Setpoint یا مقدار کنترلی، در صورت وجود شرایط لازم، می‌تواند اثر خود را در فرایند فیزیکی نشان دهد. شدت این اثر به نوع فرایند، منطق کنترل و مکانیزم‌های حفاظتی بستگی دارد.

PLC  به‌عنوان بخشی از زنجیره حمله: پژوهش‌های امنیتی مختلف نشان داده‌اند که PLC و Engineering Workstation را نمی‌توان جدا از یکدیگر ارزیابی کرد و compromise یک جزء می‌تواند امنیت جزء دیگر را تحت تأثیر قرار دهد.

ترکیب  IT و OT : رخدادهایی مانند LockerGoga و EKANS نشان داده‌اند که حمله مستقیم به پروتکل صنعتی همیشه برای ایجاد اختلال عملیاتی ضروری نیست. وابستگی OT به سامانه‌های Windows و زیرساخت‌های مشترک می‌تواند اختلال IT را به عملیات صنعتی منتقل کند.

رخدادهای شاخص و آسیب‌پذیری‌های مرتبط

Stuxnet

Stuxnet  نمونه‌ای شناخته‌شده از یک حمله هدفمند به محیط صنعتی است که با استفاده از چندین آسیب‌پذیری Windows ، گواهی‌های دیجیتال سرقت‌شده و مسیرهای انتشار مختلف، خود را به محیط‌های مرتبط با Siemens Step 7/WinCC رساند.

این بدافزار پس از شناسایی شرایط خاص محیط، منطق کنترلی را دستکاری کرد و با ایجاد بازخوردهای فریبنده، توانست فعالیت خود را از دید اپراتورها پنهان کند. Stuxnet نشان داد که حمله به OT صرفاً مسئله یک پروتکل نیست و می‌تواند ترکیبی از آسیب‌پذیری نرم‌افزار، معماری شبکه، تجهیزات مهندسی و دانش فرایند باشد.

CVE-2010-2772

مربوط به یک گذرواژه Hard-coded در Siemens SIMATIC WinCC / PCS 7 بود که می‌توانست به کاربران محلی امکان دسترسی به پایگاه‌داده داخلی و افزایش سطح دسترسی را بدهد.

این مورد باید به‌عنوان آسیب‌پذیری یک محصول مرتبط با اکوسیستم Siemens در نظر گرفته شود، نه به‌عنوان ضعف ذاتی پروتکل S7comm.

CVE-2017-6034

 یک Authentication Bypass از نوع Capture/Replay در Schneider Electric Modicon Modbus Protocol بود. طبق NVD ، اطلاعات حساس به‌صورت Cleartext منتقل می‌شد و امکان Replay برخی فرمان‌ها مانند  Run، Stop، Upload و Download  وجود داشت.

CVE-2018-7809

مربوط به یک آسیب‌پذیری در Web Server برخی PLCهای Schneider Electric Modicon بود که می‌توانست به کاربر غیرمجاز امکان حذف حفاظت گذرواژه Web Server را بدهد.

این مورد نیز یک آسیب‌پذیری محصول و رابط مدیریتی است و نباید به‌عنوان ضعف ذاتی پروتکل Modbus معرفی شود.

CVE-2022-38465

این CVE  به حفاظت ناکافی از Global Private Key داخلی در برخی محصولات Siemens، از جمله برخی نسخه‌های خانواده S7-1200 و S7-1500، مربوط بود. طبق  NVD، این کلید برای حفاظت Legacy از اطلاعات محرمانه پیکربندی و ارتباطات Legacy PG/PC و HMI استفاده می‌شد.

این مورد نیز آسیب‌پذیری محصول/پیاده‌سازی است و نباید به‌عنوان آسیب‌پذیری ذاتی تمام  S7commها تعبیر شود.

امن‌سازی و پیاده‌سازی در شبکه‌های صنعتی

با توجه به محدودیت‌های امنیتی برخی نسخه‌های کلاسیک این پروتکل‌ها، بخش مهمی از کنترل‌های حفاظتی باید در لایه‌های پیرامونی و معماری شبکه اعمال شود.

اقدامات فوری

  • تهیه فهرست کامل دارایی‌ها و ارتباطات، ترجیحاً با استفاده از  Passive Discovery
  • حذف قرارگیری مستقیم دارایی‌های OT در معرض اینترنت و حذف Port Forwarding های غیرضروری
  • محدودسازی TCP/502 و TCP/102 به مبدأها و مقصدهای موردنیاز
  • تغییر  Credentialهای پیش‌فرض و فعال‌سازی قوی‌ترین سطح حفاظت پشتیبانی‌شده توسط تجهیزات
  • استفاده از Firewall Allow-list برای محدودسازی  Clientهای مجاز
  • تهیه Backup قابل بازیابی از پروژه‌ها و تنظیمات PLC و نگهداری آن‌ها در محل جدا از شبکه عملیاتی

راهنمای NIST SP 800-82 Rev. 3 مبنای مناسبی برای طراحی و ارزیابی کنترل‌های امنیتی OT است

اقدامات میان‌مدت
  • منطقه‌بندی شبکه بر اساس IEC 62443 و تعریف Zones و Conduits
  • استفاده از DMZ صنعتی و  Boundaryهای کنترل‌شده میان IT و OT در معماری‌های مناسب
  • استقرار IDS/Monitoring تخصصی OT برای شناسایی ارتباطات غیرعادی و تغییر الگوهای Read/Write
  • کنترل دسترسی Remote پیمانکاران از طریق یک نقطه واسط، MFA، ثبت Session و دسترسی زمان‌محدود
  • برنامه‌ریزی Patch و Firmware Update در پنجره‌های نگهداری و استفاده از کنترل‌های جبرانی زمانی که Patch فوری امکان‌پذیر نیست
  • بررسی استفاده از ارتباطات امن‌تر در پروژه‌های جدید؛ برای مثال، ارزیابی Modbus Security در تجهیزاتی که از آن پشتیبانی می‌کنند
اقدامات بلندمدت
  • تدوین برنامه امنیت OT بر پایه IEC 62443 و NIST SP 800-82 Rev. 3
  • انجام Risk Assessment یکپارچه با مشارکت تیم‌های OT، IT، امنیت و HSE
  • تعیین Target Security Level برای Zoneها و Conduitها؛ IEC 62443-3-2 چارچوب مشخصی برای این فرایند ارائه می‌دهد
  • تدوین Incident Response Plan مخصوص OT
  • اجرای دوره‌ای Tabletop Exercise
  • تعریف شاخص‌هایی مانند MTTD و MTTR   
  • برنامه‌ریزی برای جایگزینی تدریجی تجهیزات خارج از پشتیبانی.

جمع‌بندی

Modbus و S7comm همچنان بخش مهمی از بسیاری از زیرساخت‌های کنترل صنعتی هستند، اما ارزیابی امنیت آن‌ها باید با تفکیک دقیق میان محدودیت طراحی پروتکل، آسیب‌پذیری محصول و پیکربندی ناامن انجام شود.

در Modbus/TCP کلاسیک، احراز هویت و رمزنگاری در پروتکل پایه وجود ندارد؛ در عین حال، Modbus Security برای سناریوهای قابل پشتیبانی، حفاظت مبتنی بر TLS و X.509 را ارائه می‌کند. در اکوسیستم Siemens نیز سطح امنیت به نسل محصول، Firmware و قابلیت‌های فعال‌شده وابسته است و نمی‌توان همه پیاده‌سازی‌ها را با یک حکم واحد توصیف کرد.

حذف فوری این فناوری‌ها در بسیاری از محیط‌های صنعتی نه واقع‌بینانه است و نه لزوماً ضروری. رویکرد مؤثرتر، شناخت محدودیت‌های واقعی، کاهش سطح دسترسی، تفکیک شبکه، کنترل  Remote Access، پایش مستمر، مدیریت آسیب‌پذیری و استفاده از Defense in Depth است.

برای مطالعه مقالات تخصصی بیشتر ، به وبلاگ آشنا ایمن مراجعه کنید.

اشتراک‌گذاری:

دیدگاه‌ها (0)

💬

هنوز دیدگاهی ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر می‌دهید!

ارسال دیدگاه